Ludwig Mies van der Rohe

Ludwig Mies van der Rohe, in 1886 in Aken geboren, werd al op een leeftijd van 22 jaar lid van het architectuurbureau van Peter Behrens, waar hij Walter Gropius en Le Corbusier ontmoette. Spoedig werd Mies een hoofdrolspeler van de nieuwe glas- en skeletbouw in zijn tijd. Doorslaggevend was zijn ontwerp voor een glazen flat bij station Friedrichstraße in Berlijn. Sinds 1925 was hij verantwoordelijk voor de artistieke leiding van de 'Deutsche Werkbund'. In 1927 ontstond onder zijn regie de 'Weißenhofsiedlung' in Stuttgart. In 1930 werd Mies van der Rohe door Walter Gropius tot directeur van het 'Bauhaus' in Dessau benoemd, een functie waar hij op 10 augustus 1933 onder druk van de NSDAP vanaf moest zien. Daarna emigreerde bij naar de USA. In 1938 volgde hij zijn roeping naar Chicago, waar men aan hem de leiding van de architectuurafdeling van het Armour Institute overdroeg. Hij ontwikkelde zich tot één van 's werelds meest invloedrijke architecten. Zijn staalroostergebouwen met grote glasoppervlakken, zoals de Seagram Building in New York (1958) of de Nationalgalerie in Berlijn (1968) behoren tot de hoogtepunten van de moderne architectuur. Zijn meubelontwerpen ontstonden meestal in verbinding met zijn gebouwen. In 1969 overleed Ludwig Mies van der Rohe in Chicago.

Producten